ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداخت
پیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت
۱با گوشه دل غنچه صفت ساخته بودم
بوی تو مرا همچو صبا دربدر انداخت
۲در دیده صاحب نظران موی زیادم
زان روز که چشم تو مرا از نظر انداخت
۳تا دامن محشر نتوان دوخت به سوزن
مژگان تو چاکی که مرا در جگر انداخت
۴فریاد که شیرین سخنی طوطی ما را
مشغول سخن کرد و ز فکر شکر انداخت
۵آن را که به دولت نتوانیش رساندن
مانند هما سایه نباید به سر انداخت
۶صائب شدم آسوده ازین کارگشایان
تا کار مرا عشق به آه سحر انداخت
۷
