فروغ گوهر دل از سر زبان تابد
صفای باغ ز رخسار باغبان تابد
۱نمی توان به جگر داغ عشق پنهان کرد
که نور این گهر از روزن زبان تابد
۲مگر میانجی دیوار جسم برخیزد
که آفتاب تو بر پیشگاه جان تابد
۳درین زمانه باطل کسی که حق گوید
برای خویش چو منصور ریسمان تابد
۴اگر چو غنچه مرا صد زبان بود در کام
حجاب عشق تو بر هم گه بیان تابد
۵به نور عقل نبردیم ره ز خود بیرون
مگر ستاره دیگر ز آسمان تابد
۶تو گرم جلوه و صائب به خون خود غلطد
که پرتو تو مبادا به این و آن تابد
۷
