ز بردباری من موج می شود لنگر
ز خاکساری من صدر آستان گردد
۱فلک ز بار غم من به خاک بندد نقش
زمین ز بال و پر شوقم آسمان گردد
۲اگر چه خضر ز آب حیات سیراب است
ز یاد تیغ تواش آب در دهان گردد
۳شدی چو پیر ز اهل جهان کناری گیر
که هرکه مانده شود بار کاروان گردد
۴به قسمت ازلی باش از جهان خرسند
که چون فضول شود میهمان گران گردد
۵چو ماه عید عزیز جهان شود صائب
ز بار درد قد هر که چون کمان گردد
۶نسیم گل ز سبکروحیم گران گردد
ز چرب نرمی من مغز استخوان گردد
۷
