ترا کسی که به گلگشت بوستان آرد
خط مسلمی باغ از خزان آرد
۱خدا به آن لب جان بخش بخشد انصافی
که بوسه ای ندهد تا مرا بجان آرد
۲چو مشرق از نفسش عالمی شود روشن
حدیث روی تو هرکس که بر زبان آرد
۳حجاب روی عرقناک یار، نزدیک است
که پیچ و تاب به گوهر ز ریسمان آرد
۴نمی کشد ز ره آورد خویشتن خجلت
به یوسف آینه آن کس که ارمغان آرد
۵یکی است حرف بزرگان، قیاس کن از کوه
که هرچه می شنود بر زبان همان آرد
۶به برگ سبز کند یاد باغبان صائب
سخن به اهل سخن هرکه ارمغان آرد
۷
