غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۷۹۳ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟

چگونه مشت خسی برق را عنان گیرد؟

۱

به آه داشتم امیدها، ندانستم

که این فلک زده هم رنگ آسمان گیرد

۲

چه احتیاج کمندست در شکار ترا؟

که چشم شوخ تو نخجیر با کمان گیرد

۳

ز شرم عشق همان حلقه برون درست

اگرچه فاخته بر سرو آشیان گیرد

۴

مجو ز دولت نوکیسه چشم و دل سیری

که این هما ز دهان سگ استخوان گیرد

۵

چو صبح، تیغ دو دم هرکه کار فرماید

امید هست که در یک نفس جهان گیرد

۶

ز برق حادثه نتوان به ناتوانی جست

که آتش از شمع اول به ریسمان گیرد

۷

اگر ز خویش تو پهلو تهی توانی کرد

چو ماه عید رکاب تو آسمان گیرد

۸

چنین که نیست قرارش به هیچ جا صائب

عجب که شبنم ما رنگ بوستان گیرد

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: گیردقافیه: ـان۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«گیرد» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. گیردگیرد
  2. ندانستمگیرد
  3. تراگیرد
  4. درستگیرد
  5. سیریگیرد
  6. فرمایدگیرد
  7. جستگیرد
  8. کردگیرد
  9. صائبگیرد

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.