چه شد که دامن یار از کفم رها گردید
که بوی گل نتواند ز گل جدا گردید
۱ز بیخودی چو عنان گسسته رفت از دست
به بوی زلف تو هر کس که آشناگردید
۲منم که نیست ز آرامگاه خود خبرم
وگرنه قطره به دریا ز ابر واگردید
۳نسیم عهد که یارب گذشت ازین گلشن
که سربسر گل این باغ بیوفا گردید
۴مرا به گوشه چشم عنایتی دریاب
که استخوان من از سنگ توتیا گردید
۵ز ریزش دل من اندکی خبر دار
کسی که دامن گل از کفش رهاگردید
۶چو ماه عید به انگشت می نمایندم
ز بار درد اگر قامتم دوتاگردید
۷ازان زمان که مرا عشق زیر بارکشید
قد خمیده من قبله دعا گردید
۸هزار خانه آغوش را به خاک نشاند
ترا به خانه زین هر که رهنما گردید
۹چسان ز میکده مخمور بگذرم صائب
نمی توان ز لب بحر تشنه واگردید
۱۰
