غزلیات

غزل شمارهٔ ۴۱۹۵ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

جان رمیده جسم گران را چه می کند

تیر ز شست جسته کمان را چه می کند

۱

مژگان غبار آینه اهل حیرت است

محو رخ تو باغ جنان را چه می کند

۲

چون مغز پخته شد شود از پوست بی نیاز

یکتای عشق هر دوجهان را چه می کند

۳

لنگر حریف شورش دریای عشق نیست

دیوانه تو رطل گران را چه می کند

۴

شکرخدا که نیست به کف اختیار ما

دست زکار رفته عنان را چه می کند

۵

تن پروران به رشته جان بسته اند دل

از خود گسسته رشته جان را چه می کند

۶

بالاتر از یقین وگمان است جای او

جویای او یقین وگمان را چه می کند

۷

در راه عشق دام عمارت مکن به خاک

از لامکان گذشته مکان را چه می کند

۸

صائب زبان خوش است پی عرض مدعا

بی مدعای عشق زبان را چه می کند

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: را چه می کندقافیه: ـان۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«را چه می کند» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • ردیف بلند (سه واژه یا بیشتر)

پایان مصرع‌ها

  1. کندکند
  2. استکند
  3. نیازکند
  4. نیستکند
  5. ماکند
  6. دلکند
  7. اوکند
  8. خاککند
  9. مدعاکند

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.