ز بوستان تو عشق بلند می گویم
چو شبنم از گل روی تو دست می شویم
۱نمی توان دل مردم ربود و پس خم زد
سواد زلف ترا مو بموی می جویم
۲ز بس که تشنه بوی وفای نایابم
به دستم ار گل کاغذ دهند می بویم
۳حریف رشک نسیم دراز دست نیم
حنای بیعت گل را ز دست می شویم
۴وفا و مردمی از روزگار دارم چشم
ببین ز ساده دلیها چه از که می جویم
۵میان اینهمه نازک طبیعتان صائب
منم که شعر ظفرخان پسند می گویم
۶
