از زلف یار رنگ دگر برگرفته‌ایم
مومیم اگر چه نکهت عنبر گرفته‌ایم
۱پیش کسی دراز نگشته است دست ما
ما چون چنار از آتش خود درگرفته‌ایم
۲چون سر برآوریم ز دریا، که چون صدف
گوهر به آبروی برابر گرفته‌ایم
۳با دست رعشه‌دار چو شبنم درین چمن
دامان آفتاب مکرر گرفته‌ایم
۴گر دست ما تهی است ز سیم و زر نثار
از چهره آستان تو در زر گرفته‌ایم
۵کیفیت جوانی ما را خمار نیست
کز دست پیر میکده ساغر گرفته‌ایم
۶ما را به روی گرم چراغ احتیاج نیست
کز بال و پرفشانی خود درگرفته‌ایم
۷باور که می‌کند که درین بحر چون حباب
سر داده‌ایم و زندگی از سر گرفته‌ایم؟
۸در مشت خار ما به حقارت نظر مکن
کز دست برق، تیغ مکرر گرفته‌ایم
۹صائب ز نقطه‌ریزی کلک سخن‌تراز
روی زمین تمام به گوهر گرفته‌ایم
۱۰
