به هر ترنمی از جای می رود دل ما
سبک رکاب چو بوی گل است محمل ما
۱زمین سینه ما درد و داغ پروردست
یکی هزار شود تخم اشک در گل ما
۲شکست آینه ما و توتیا گردید
همان خیال تو استاده در مقابل ما
۳رسیده ایم به انجام و اول سفرست
ز راه دورتر افتاده است منزل ما
۴به پیشدستی ما نیست در کرم حاتم
ز آبرو نشود تنگدست، سایل ما
۵هزار ناخن تدبیر غوطه در خون زد
نشد گشاده شود عقده های مشکل ما
۶ز سرو گلشن فردوس راست می گذریم
نهال قد تو تا پا فشرده در دل ما
۷نمی خوریم غم از هیچ رهگذر صائب
خوشا کسی که درآید به گوشه دل ما
۸
