جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـبدیدیوان شمس

گرنه کشش یار مرا یار بدی

با شاه و گدا مرا کجا کاربدی

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدیوان شمس

یک مشعله افروختی تا روز و شب را سوختی

عذری به جرم آموختی نیکی خجل شد از بدی

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدیوان شمس

عیش جهان پیسه بود گاه خوشی گاه بدی

عاشق او شو که دهد ملکت عیش ابدی

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدیوان شمس

چون دل من جست ز تن بازنگشتی چه شدی

بی‌دل من بی‌دل من راست شدی هر چه بدی

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدیوان شمس

بست پلنگ قهر را بازگشاد مهر را

قبه ببست شهر را شهر برست از بدی

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدیوان شمس

بی وجودی گر تو را نقصان نهد

بی وجودان را چه نیکی یا بدی

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدیوان اشعار

هرچه آمد ز تو همه نیک است

لیکن از ما گرفت رنگ بدی

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیدیوان اشعار

می چیست جذب عشق که بد را و نیک را

سازد تهی ز وسوسه نیکی و بدی

واژهٔ قافیهردیف: داردقافیه: ـدیغزلیات

نفس زینسان که بر عزم پرافشانی کدی دارد

غبار رفتنت این دشت آمد آمدی دارد

واژهٔ قافیهقافیه: ـدیغزلیات

عرض هستی‌ست‌ گزندی که علاجش عدم‌ست

نیست امروز به خود بینی ما چشم بدی

واژهٔ قافیهدیوان شمس

ای که به قصد نیمشب بسته نقاب آمدی

آن همه حسن و نیکوی نست مناسب بدی

هم‌قافیهقافیه: ـدیاشعار منتسب

نور خدا نمایدت آینهٔ مجردی

از در ما در آ اگر طالب عشق سرمدی