جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـرنددیوان شمس

هر جا به جهان تخم وفا برکارند

آن تخم ز خرمنگه ما می‌آ رند

واژهٔ قافیهردیف: کنقافیه: ـنددیوان شمس

جانا بیار باده و بختم بلند کن

زان حلقه‌های زلف دلم را کمند کن

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

آنکه جگر گوشه اوست بر جگرش آب نیست

گر جگرت خون گرفت هم جگر خویش رند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

از فعل به فضل شو بیفزای

وز قول رو اندکی فرو رند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

چشم دلت از خواب غفلت باز کن

رنگ جهل از دل به دانش باز رند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

ای روح صفات اهرمن بند

وی نوک سنان آسمان رند

هم‌قافیهقافیه: ـرندمواعظ

دنیی آن قدر ندارد که بر او رشک برند

یا وجود و عدمش را غم بیهوده خورند

هم‌قافیهقافیه: ـرنددیوان شمس

آنها که شب و روز ترا بر اثرند

صیاد نهانند ولی مختصرند

هم‌قافیهقافیه: ـرنددیوان شمس

در کوی خرابات تکبر نخرند

مردی ز سر کوی خرابات برند

هم‌قافیهقافیه: ـرنددیوان شمس

طاوس نه‌ای که بر جمالت نگرند

سیمرغ نه‌ای که بیتو نام تو برند

هم‌قافیهقافیه: ـرنددیوان اشعار

بد درونان که به همواری ظاهر سمرند

همه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند

هم‌قافیهقافیه: ـرنددیوان اشعار

سمنبران که به لب آبدار چون گهرند

به چهره از جگر عاشقان برشته ترند