جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـشکنیدیوان اشعار

ای کودک لشکری که لشکر شکنی

تا کی دل ما چو قلب کافر شکنی؟

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

مبارزانِ جهان قلبِ دشمنان شکنند

تو را چه شد که همه قلبِ دوستان شکنی؟

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

وآن شکن برشکنْ قبائلِ زلف

که بلاییست زیر هر شکنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

به شکرخنده بتا نرخ شکر می‌شکنی

چه زند پیش عقیق تو عقیق یمنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

این دم از عالم عشق است به بازی مشمر

گر به بازی شمری قیمت خود می‌شکنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

خون ما خورده چه آزار دلم می طلبی

نوش کردی می ما شیشه چرا می شکنی

واژهٔ قافیهردیف: بودقافیه: ـنیغزلیات

این انجمن افسانهٔ راز دهنی بود

هر جلوه‌که دیدم نشنیدن سخنی بود

هم‌قافیهقافیه: ـکنیدیوان شمس

چون تو آن روبند را از روی چون مه برکنی

چون قضای آسمانی توبه‌ها را بشکنی

هم‌قافیهقافیه: ـنیغزلیات

نوش کن جامِ شرابِ یک منی

تا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی

هم‌قافیهقافیه: ـنیغزلیات

صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی

برگ صبوح ساز و بده جام یک منی

هم‌قافیهقافیه: ـنیمواعظ

پاکیزه روی را که بود پاکدامنی

تاریکی از وجود بشوید به روشنی

هم‌قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

در وهم نیاید که چه شیرین‌دهنی

این‌ست که دور از لب و دندان منی