آخر ای سرو خرامان ز کدامین چمنی
که ز سر تا قدم آشوب دل و جان منی
۱لب ببستم ز سخن لیک به خلوتگه جان
گاه دل با تو و گاهی تو به دل در سخنی
۲بنما آن تن نازک ز قبا تا به چمن
غنچه دیگر نکند دعوی نازک بدنی
۳خون ما خورده چه آزار دلم می طلبی
نوش کردی می ما شیشه چرا می شکنی
۴می دهی یادم ازان لاله رخ ای باد بهار
چند آتش به من سوخته دل می فکنی
۵یار بیماری من دید و بسی فاتحه خواند
لیک شکرانه آن را که نیم زیستنی
۶جامی آن شوخ به خونریز تو گر تیغ کشد
ادب آن ست که گردن نهی و دم نزنی
۷
