جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـماییدیوان شمس

ای آن‌که طبیب دردهای مایی

این درد ز حد رفت چه می‌فرمایی

واژهٔ قافیهردیف: زدمقافیه: ـاییمواعظ

دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم

خیمه بر بالای منظوران بالایی زدم

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان اشعار

گرفتم سرو آزادی نه از ماء مهین زادی؟

مکن بیگانگی با ما، چو دانستی که از مایی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان اشعار

ور به خواری ز در خویش برانی ما را

همچنان شکر کنیمت که عزیز مایی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان اشعار

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن

تا به همسایه نگوید که تو در خانهٔ مایی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان شمس

گهی سودای فاسد بین زمانی فاسد سودا

گهی گم شو از این هر دو اگر همخرقه مایی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان شمس

به باغ و چشمه حیوان چرا این چشم نگشایی

چرا بیگانه‌ای از ما چو تو در اصل از مایی

واژهٔ قافیهردیف: که سبحان الذی اسریقافیه: ـاییدیوان شمس

حجاب از چشم بگشایی که سبحان الذی اسری

جمال خویش بنمایی که سبحان الذی اسری

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان شمس

با هر کی تو درسازی می‌دانک نیاسایی

زیر و زبرت دارم زیرا که تو از مایی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان شمس

سَر عشق به گوشش برد سِر گفت به گوش جان

کس عهد کند با خود نی تو همگی مایی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان شمس

جانا نظری فرما چون جان نظرهایی

چون گویم دل بردی چون عین دل مایی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاییدیوان شمس

نی بلبل خوش لحنی نی طوطی خوش رنگی

نی فاختهٔ طوقی نی در چمن مایی