جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـکنیدیوان شمس

اول از دست فراقت عاشقان را تی کنی

وآنگه اندر پوستشان تا سر همه در زر کنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

گیرم که بَر کَنی دل سنگین ز مهر من

مهر از دلم چگونه توانی که بَر کَنی؟

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

کس نستاندم به هیچ ار تو برانی از درم

مقبل هر دو عالمم گر تو قبول می‌کنی

واژهٔ قافیهردیف: وقت تو خوشقافیه: ـنیدیوان شمس

ای روز نشاط روشنی وقت تو خوش

وی عالم عیش و ایمنی وقت تو خوش

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی

غم نخورد از آنک تو روی بر او ترش کنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

حق تو را از جهت فتنه و شور آورده‌ست

فتنه و شور و قیامت نکنی پس چه کنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

از گردشی کنار زمین چون ارم کنی

وز گردشی دگر چه درختان که برکنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

منم آن شقه علم که گهم سرنگون کنی

و گهی بر فراز کوه برآری و برزنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

پرده تویی  وز پس پرده تویی

هر نفسی شکل دگر می‌کنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

هرچه کند چرخ مطوق بود

جز تو که بنیاد بقا می‌کنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان شمس

چند خموش می‌کنم سوی سکوت می‌روم

هوش مرا به رغم من ناطق راز می‌کنی

واژهٔ قافیهقافیه: ـنیدیوان اشعار

در همه شهر خبر شد که تو معشوق منی

این همه دوری و پرهیز و تکبر چه کنی