جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۱۸٬۰۰۳ نتیجه برای «دم» · صفحهٔ ۷۳۹ از ۱٬۵۰۱
- غزل شمارهٔ ۸۶ صائبکاش وقتِ آمدن واقف ز رفتن می‌شدمتا چو نی در خاک می‌بستم میانِ خویش را
- غزل شمارهٔ ۸۷ صائبچون شرر بشمر به دامانِ عدم، آسوده شودر گره تا چند داری نقدِ جانِ خویش را
- غزل شمارهٔ ۸۸ صائبرهروی کز راه و رسمِ دردمندی آگه استگردِ سر چون کعبه گردد سنگِ راهِ خویش را
- غزل شمارهٔ ۸۹ صائبساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
- غزل شمارهٔ ۹۳ صائبگرچه از نقشِ قدم در ظاهرند افتاده‌ترتوسنِ افلاک باشد زیرِ زین عشاق را
- غزل شمارهٔ ۹۵ صائبهر کسی را هست صائب قبله‌گاهی در جهانبرگزیدم از دو عالم من جنابِ عشق را
- غزل شمارهٔ ۹۷ صائبشکرلله صائب از اقبالِ همت، عاقبتمهربانِ خویش کردم قهرمانِ عشق را
- غزل شمارهٔ ۱۰۱ صائبقسمتِ حق سدِّ راهِ شکوهٔ مردم نشدچوُن کند راضی کسی از خود به احسان خلق را؟
- غزل شمارهٔ ۱۰۲ صائبگرچه از افسانه گردد گرم، چشم مردمانخواب سوزد گرمی افسانه من خلق را
- غزل شمارهٔ ۱۱۰ صائبمار از نزدیکیِ گنج، اژدهایی می‌شوداز برای جاه می‌جویند مردم مال را
- غزل شمارهٔ ۱۱۴ صائبخو به مردم کرده را صائب جدایی مشکل استدامن صحراست زندان صیدهای رام را
- غزل شمارهٔ ۱۱۷ صائبنورِ خورشیدم، ز امدادِ خسیسان فارغمنیستم آتش که هر خاری کند رعنا مرا