جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۱۱٬۹۴۲ نتیجه برای «گل» · صفحهٔ ۸۸۷ از ۹۹۶
- بخش ۴۱ - گفتن نابینای سایل کی دو کوری دارم جلال الدین محمد مولویزشتی آواز کم شد زین گلهخلق شد بر وی برحمت یک‌دله
- بخش ۱۵۱ - بیان آنک حق تعالی هرچه داد و آفرید از سماوات و ارضین و اعیان و اعراض همه به استدعاء حاجت آفرید؛ خود را محتاج چیزی باید کردن تا بدهد؛ کی «امن یجیب المضطر اذا دعاه»؛ اضطرار، گواه استحقاق است جلال الدین محمد مولویتا نزاید طفلک ِ نازک‌گلوکی روان گردد ز پستان شیر او؟
- بخش ۵۶ - به حیلت در سخن آوردن سایل آن بزرگ را کی خود را دیوانه ساخته بود جلال الدین محمد مولویپیش آن چشمی که باز و رهبرستهر گلیمی را کلیمی در برست
- بخش ۳ ابوالقاسم فردوسیبه هنگام بشکوفهٔ گلستانبیاورد لشکر ز زابلستان
- بخش ۴۳ ابوالقاسم فردوسیبه ایران همی بود شنگل دو ماهفرستاد پس مهتری نزد شاه
- بخش ۷ ابوالقاسم فردوسیهمه ساله روشن بهاران بدیگلان چون رخ غمگساران بدی
- بخش ۸ ابوالقاسم فردوسیچنین داد پاسخ که من قارنمگلیم اندر آب روان افگنم
- بخش ۳۲ ابوالقاسم فردوسیبه چوپان بفرمود کاسپ یلهسراسر به لشکرگه آرد گله
- بخش ۴۲ ابوالقاسم فردوسینکردم سپه را به جایی یلهنه از من کسی کرد هرگز گله
- بخش ۶۰ ابوالقاسم فردوسیچنین تا بیامد مه فرودینبیاراست گلبرگ روی زمین
- بخش ۳ ابوالقاسم فردوسیگسارندهٔ باده آورد سازسیه چشم و گلرخ بتان طراز
- غزل شمارهٔ ۳ صائبهرکجا سنگین‌دلی در سنگلاخ دهر هستسنگ از بهر من دیوانه می‌سازد جدا