غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۰۷ عطار

شاعر
عطار
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)

هر که را عشق تو سرگردان کرد

هرگزش چارهٔ آن نتوان کرد

۱

چارهٔ عشق تو بیچارگی است

هر که بیچاره نشد تاوان کرد

۲

سر به فرمان بنهد خورشیدش

هر که یک ذره تو را فرمان کرد

۳

چون به زیبایی آن داری تو

این چنین عاشق زارم آن کرد

۴

چشم خون‌ریز تو از غمزهٔ تیز

چشم این سوخته خون‌افشان کرد

۵

چه کنی قصد به خونم که دلم

خویش را پیش رخت قربان کرد

۶

جان عطار تو خود می‌دانی

که هوایت ز میان جان کرد

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: کردقافیه: ـان۶ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«کرد» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد
  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. کردکرد
  2. استکرد
  3. خورشیدشکرد
  4. توکرد
  5. تیزکرد
  6. دلمکرد
  7. می‌دانیکرد

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ عطار

۵٬۰۱۵ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۸۵۲ شعر) قرار دارد.