دوش آمد زلف تاب داده
جان را ز دو لب شراب داده
۱صد تشنهٔ آتشین جگر را
از چشمهٔ خضر آب داده
۲زان روی که ماه سایهٔ اوست
صد نور به آفتاب داده
۳هر که از لب او سؤال کرده
صد دشنامش جواب داده
۴زان باده که جان خراب او بود
جامی به دل خراب داده
۵چون مست شده دل از شرابش
او را ز جگر کباب داده
۶عطار در آتش فراقش
تن در غم و اضطراب داده
۷
