اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کرد
که هزار آینه‌ام بر سر مژگان گل کرد
۱عالمی را ز دل خسته به شور آوردم
ناله‌ای داشتم آخر به نیستان گل کرد
۲نیست جز برگ گل آیینهٔ کیفیت رنگ
خون من خواهد از آن‌گوشهٔ دامان‌گل کرد
۳گر چنین می‌کندم طرز نگاه تو هلاک
سبزه خواهد ز مزارم همه مژگان‌گل‌کرد
۴ریشهٔ باغ حیا غنچه بهار است امروز
زان تبسم‌که لبت‌کاشت نمکدان‌گل‌کرد
۵نتون داغ تو پوشید به خاکستر ما
کچهٔ فاخته خواهد ز گریبان گل کرد
۶پرتوشمع فراهم نشود جزبه فنا
رنگ جمعیت ما سخت پریشان گل کرد
۷حیرتم‌گشث‌که دیروز به صحرای عدم
خاک بودم نفس از من به چه عنوان گل کرد
۸سعی اشکیم، دویدن چه خیال است اینجا
لغزشی بود ز ما آبله پایان گل کرد
۹غیر وحشت‌گلی از وضع سحر نتوان چید
هر که بویی ز نفس یافت پرافشان گل کرد
۱۰اول و آخر هر جلوه تماشا دارد
نقش پا گل کن اگر آینه نتوان گل کرد
۱۱بیدل از منت دامان کشی تر نشدیم
شمع ما را نفس سوخته آسان گل کرد
۱۲
