دمی که تیغ تو خون مرا بحل گیرد
هجوم ناز سراپای من به دل گیرد
۱کجاست اشک که در عالم خیال توام
هزار آینه با جلوه متصل گیرد
۲مزاج عاشق و آسودگی به آن ماند
که شعله رنگ هواهای معتدل گیرد
۳به حیرت است نگاه ادب سرشت وفا
که شمع خلوت آیینه مشتعل گیرد
۴بهار عمر و طراوت زهی خیال محال
مگر حیا عرض از طبع منفعل گیرد
۵کسی برد چو نگه لذت شناسایی
که نقش خویش به هر جلوه مضمحل گیرد
۶خوشم‌که ناله‌ام امروز خصم خودداری‌ست
چو سرو تا به کی آزادگی به گل گیرد
۷کفیل وحشت هر ذره‌ام چو شور جنون
کسی که نگذرد از خود مرا خجل گیرد
۸ز شرم ِ بیدلی خویش آب می‌گردم
مباد آینه پیش تو نام دل‌گیرد
۹
