نیست با مژگانْ تعلق اشکِ وحشت‌پیشه را
دانهٔ ما دامِ راه خویش داند ریشه را
۱عیشِ ترکِ خانمان از مردم آزاد پرس
کس نداند جز صدا قدرِ شکستِ شیشه را
۲می‌شود اسرار دل روشن ز تحریک زبان
می‌دهد این برگ، بوی غنچهٔ اندیشه را
۳کم ز هول مرگ نبوَد غلغل شور جهان
نعرهٔ شیر است مطرب مجلسِ این بیشه را
۴همتِ فرهادِ ما را سرنگونی می‌کُشد
ناخنِ خاریدنِ سر گر شمارد تیشه را
۵گر شود دشمن ملایم، چشمِ لطف از وی مدار
مومیایی چاره ننماید شکست شیشه را
۶طبع را فیض خموشی می‌کند معنی‌شکار
نیست دامی جز تأمل وحشیِ اندیشه را
۷موج صهبا گر به مستان زندگی بخشد رواست
از رگ تاک است میراث کرم این ریشه را
۸عشق بردارد اگر مهر از زبان عاجزان
نالهٔ یک نی به آتش می‌دهد صد بیشه را
۹نور این آیینه را جوهر نمی‌گردد حجاب
نیست مژگان سدِ ره چشمِ تماشاپیشه را
۱۰گر نباشد بی‌تمیزی‌ها مآل‌ِ کارِ عشق
کوهکن بر صورت شیرین نراند تیشه را
۱۱مفلسان را بیدل از مشق خموشی چاره نیست
تنگ‌دستی باز می‌دارد ز قُلقُل شیشه را
۱۲
