تا چند ز غفلت طرب اندیش نشینم
کو درد که لختی به دل ریش نشینم
۱یک چشم زدن الفت اشک و مژه کم نیست
ظلمست درین غمکده زین بیش نشینم
۲در آتش امید سپندم منشانید
ناجسته ز خود چند به تشویش نشینم
۳گردون دو نفس نقش حصیرم نپسندید
تا پهلوی آسایش درویش نشینم
۴آب گهرم چند درین کینه پرستان
ممنون دم تیغ و سر نیش نشینم
۵از نقش قدم سرکشی ناز نشاید
تا محو شدن به که ادب کیش نشینم
۶بر دامن پاک تو غبارم من بیدل
مگذار که دیگر به سر خویش نشینم
۷
