عزت کلاه بی سر و سامانی خودیم
صد شعله نازپرور عریانی خودیم
۱آیینه نقشبند گل امتیاز نیست
محو خیال خانهٔ حیرانی خودیم
۲گوهر خمار بستر و بالین نمی‌کشد
سر درکنار زانوی غلتانی خودیم
۳پر می‌زنیم و هیچ به جایی نمی‌رسیم
وامانده‌های وحشت مژگانی خودیم
۴دوران سر ز سبحهٔ ما کم نمی‌شود
وانگاه تر دماغ مسلمانی خودیم
۵با آفتاب ذره چه نسبت عیان کند
دلدار باقی خود و ما فانی خودیم
۶چون کوه ناله نیز ز ما سر نمی‌کشد
از بسکه زبر بارگرانجانی خودیم
۷پوشیدگی ز هیأت آفاق برده‌اند
حیرت قبای چارهٔ عریانی خودیم
۸خاکستریم و شعله ما آرمیده نیست
آیینهٔ کمین پر افشانی خودیم
۹ما را ز تیره بختی ما می‌توان شناخت
چون سایه یکقلم خط پیشانی خودیم
۱۰بیدل به جلوه‌گاه حقیقت‌که می‌رسد
ما غافلان تصور امکانی خودیم
۱۱
