غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۴۹ بیدل دهلوی

مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

غنچه‌سان، بی‌در است خانهٔ ما

بیضه گل کرده آشیانهٔ ما

۱

همچو شبنم در این چمن محو است

به نم چشم، آب و دانهٔ ما

۲

بال بر بال شهرت عنقاست

رنگ آرام در زمانهٔ ما

۳

نیست جز شعله خاک معبد عشق

جبهه‌سوز است آستانهٔ ما

۴

خواب راحت نه‌ایم‌، دردسریم

مشنو از هیچ‌کس فسانهٔ ما

۵

ناتوان طایرِ پرِ کاهیم

گردباد است آشیانهٔ ما

۶

ننشیند مگر به خاک درت

اشک بی‌دست‌وپا روانهٔ ما

۷

می‌کشد انفعال آزادی

سرو از آه عاشقانهٔ ما

۸

شعله‌آهنگ خون منصوریم

ساز ما سوخت از ترانهٔ ما

۹

حیلهٔ زندگی، نقاب فناست

کاش روشن شود بهانهٔ ما

۱۰

دل جمع این زمان چه امکان است؟

ریشه گل کرد و رفت دانهٔ ما

۱۱

بس بود همچو دیدهٔ بیدل

شوق دیدار، شمع خانهٔ ما

۱۲

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: ماقافیه: ـانه۱۲ از ۱۲ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. ماما
  2. استما
  3. عنقاستما
  4. عشقما
  5. دردسریمما
  6. کاهیمما
  7. درتما
  8. آزادیما
  9. منصوریمما
  10. فناستما
  11. استما
  12. بیدلما

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ بیدل دهلوی

۲٬۸۲۸ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۲٬۸۲۷ شعر) قرار دارد.