غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۹۹ بیدل دهلوی

مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

چیست این باغ و این شکفتن‌ها

سرآبی و سیر روغن‌ها

۱

موج رم می‌زند چه کوه و چه دشت

چین گرفته‌ست طرف دامن‌ها

۲

نرهید از امل تجرد هم

رشته دارد قفای سوزن‌ها

۳

شب ما را چراغ فرصت کو

خانه‌روشن‌کن است روزن‌ها

۴

اعتبار زمانه بیکاری‌ست

قطره گوهر شد از فسردن‌ها

۵

کو فضایی که واکنیم پری

رفت پرواز با نشیمن‌ها

۶

خاک گردم ره طلب بندم

سرمه بالم به کام شیون‌ها

۷

فکر خود بی‌دماغی هوس است

سرگران شد خمید گردن‌ها

۸

حیف نشکافتیم پردهٔ دل

دانه بوده‌ست مهر خرمن‌ها

۹

یارب از سعی بی‌اثر تا چند

آب کوبد کسی به هاون‌ها

۱۰

گر ننالم کجا روم بیدل

شش جهت بی‌کسی و من تنها

۱۱

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: هاقافیه: ـن۱۰ از ۱۱ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«ها» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایانِ مشترک فقط یک حرف است
  • ردیف با نیم‌فاصله به واژه چسبیده است؛ ممکن است جزئی از خود واژه باشد
  • برخی مصرع‌ها از الگو پیروی نمی‌کنند

پایان مصرع‌ها

  1. شکفتن‌هاروغن‌ها
  2. دشتدامن‌ها
  3. همسوزن‌ها
  4. کوروزن‌ها
  5. بیکاری‌ستفسردن‌ها
  6. پرینشیمن‌ها
  7. بندمشیون‌ها
  8. استگردن‌ها
  9. دلخرمن‌ها
  10. چندهاون‌ها
  11. بیدلتنها

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ بیدل دهلوی

۲٬۸۲۸ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۲٬۸۲۷ شعر) قرار دارد.