خواب در چشم و نفس بر دل محزون بار است
ازکه دورم‌که به خود ساختنم دشوار است
۱عرق شرم تو، ازچشم جهان، شست نگاه
گرتو خجلت نکشی، آینه‌ها بسیار است
۲گوشهٔ چشم تو محرومی‌کس نپسندد
گر تغافل مژه خواباند نگه بیدار است
۳نرود حق وفای ادب ازگردن ما
موج را بستن‌گوهرگره زنار است
۴در مقامی‌که جنون نشئهٔ عزت دارد
پای بی‌آبله یکسر، سر بی‌دستار است
۵آبرو تا به‌کجا، خاک مذلت نشود
حرص در سعی طلب، آنچه ندارد، عار است
۶زر و سیمی‌که‌کنی جمع وبه درویش دهی
طبع‌گر ننگ فضولی نکشد ایثار است
۷خواجه تا چند نبندد به تغافل درگوش
شور هنگامهٔ محتاج دماغ افشار است
۸تاکی‌اندوه‌کج و راست ز دنیا بردن
مهرهٔ عرصهٔ شطرنج به صد رفتار است
۹غافلان، چند هوا تاز جنون باید بود
کسوت سرکشی شمع‌گریبان‌وار است
۱۰بیدل آخر به سر خویش قدم باید زد
جادهٔ منزل تحقیق خط پرگار است
۱۱
