دوش در بزم گدا شاه فرو آمده بود
نور نازل شده و ماه فرو آمده بود
۱نازنینی به صف خاک نشینان نیاز
از سریر شرف و جاه فرو آمده بود
۲ز آسمان بر من محنت زده از رحمت و لطف
آیتی بود که ناگاه فرو آمده بود
۳گرچه شاهان به هواخواهی او خاسته اند
پیش درویش هواخواه فرو آمده بود
۴عمرها بهر زمین بوسی خیل و حشمش
خیل اشکم به سر راه فرو آمده بود
۵کردم آهی ز غمش آتش صد خرمن شد
هر کجا دودی ازان آه فرو آمده بود
۶در چمن بی قد آن سرو سهی جامی را
خاطر از همت کوتاه فرو آمده بود
۷
