بر سر کوی مغان بس بود این مرتبه‌ام
که نهادند لقب دردکش مصطبه‌ام
۱گر کند همدمت ای ماه مرا کوکب بخت
شاه سیار خجالت برد از کوکبه‌ام
۲من چو زر پاک عیارم به وفایت که مزن
هردم از سنگ جفا بر محک تجربه‌ام
۳کس نبیند پس ازین روز خوش ار زان که کنند
بر همه خلق جهان بخش غم یک‌شبه‌ام
۴باده از مشربه زر به شه ارزانی باد
بویی از مشرب رندان به از آن مشربه‌ام
۵دبه خالی‌ست مزن دست بر آن ای خواجه
که ز جا می‌نبرد صدمت این دبدبه‌ام
۶جامی از بخت سیه نیست جز اینم هوسی
که کشد پهلوی آن دانه در چون شبه‌ام
۷
