ساغر مه نو باشد خالی شده مپسند آن
ناگشته مه نو پر نوری ندهد پنهان
۱نشکفت دلم تا تو بر من ندمیدی دم
بی باد بهار اری غنچه نشود خندان
۲عشق تو خلاصم کرد از بند خردمندی
یاد تو فراغم داد از پند خردمندان
۳زان ابروی پر چینم چندان ترشی دادی
کز سیب زنخدانت شد کند مرا دندان
۴روزی که شود زندان دور از تو جهان برمن
از یاد رخت برخود گلشن کنم آن زندان
۵در طوف درت شبها دنبال سگت گردم
زان گونه که گردد سگ دنبال خداوندان
۶جامی ز بتان تنها می گرید و می سوزد
همچون پدر مشفق از فرقت فرزندان
۷
