زین تنگنایِ وَحْشَت اگر باز رَسْتمی
خود را به آستانِ عَدَم باز بَسْتَمی
۱گر راه بُرْدَمی سویِ این خیمهٔ کبود
آن‌گه نِشَسْتَمی که طنابش گُسَسْتَمی
۲ور دستِ من، به چرخ رسیدی چنان که آه
بند و طلسمِ او، همه درهم شِکَسْتَمی
۳گر ناوَکِ سَحَرْگَهِ من، کارگر شُدی
شَک نیستی که گُردهٔ گردون بِخَسْتَمی
۴این کارهایِ من که گره در گره شده‌ست
بُگْشادَمی یکایک اگر چیره‌دستمی
۵جُسْتَم میانِ خَلْق، سَلامَت نیافتم
ور بوی بُرْدَمی به کران، چون نِشَسْتَمی؟
۶امروز، شوخ‌چَشْمان، آسوده‌خاطِرند
من شوخ‌چَشْم نیستم، ای کاش هستمی
۷از آسمان بیافتمی هر سعادتی
گر زین نُحوس‌خانهٔ شروان بِجَسْتَمی
۸خاییدهٔ دهانِ جهانم چو نیشکر
ای کاش نیشکر نِیَمی من کَبَسْتَمی
۹خاقانیِ گُهَرسُخَنَم ور نَبودَمی
از جورهایِ بَدگُهران باز رَسْتَمی
۱۰
