به آب روان گفت گل کز تو خواهم
که رازی که گویم به بلبل بگوئی
۱پیام ار فرستد، پیامش بیاری
بخاک ار درافتد، غبارش بشوئی
۲بگوئی که ما را بود دیده بر ره
که فردا بیائی و ما را ببوئی
۳بگفتا به جوی آب رفته نیاید
نیابی مرا، گرچه عمری بجوئی
۴پیامی که داری به پیک دگر ده
بامید من هرگز این ره نپوئی
۵من از جوی چون بگذرم برنگردم
چو پژمرده گشتی تو، دیگر نروئی
۶بفردا چه میافکنی کار امروز
بخوان آنکسی را که مشتاق اوئی
۷بد اندیشه گیتی بناگه بدزدد
ز بلبل خوشی و ز گل خوبروئی
۸چو فردا شود، دیگرت کس نبوید
که بی رنگ و بی بوی، چون خاک کوئی
۹دل از آرزو یکنفس بود خرم
تو اندر دل باغ، چون آرزوئی
۱۰چو آب روان خوش کن این مرز و بگذر
تو مانند آبی که اکنون به جوئی
۱۱نکو کار شو تا توانی، که دائم
نمانداست در روی نیکو، نکوئی
۱۲تو پاکیزه خو را شکیبی نباشد
چو گردون گردان کند تندخوئی
۱۳نبیند گه سختی و تنگدستی
ز یاران یکدل، کسی جز دوروئی
۱۴
