وقت‌ها یک دم برآسودی تنم
قال مولايَ لِطَرفي لا تَنَم
۱اِسْقیاني و دَعاني؛ أَفْتَضِح
عشق و مستوری نیامیزد به هم
۲ما به مسکینی سلاح انداختیم
لا تَحِلُّوا قَتْلَ مَن أَلْقَی السَّلَم
۳ یا غریبَ الْحُسْنِ، رِفْقاً بِالْغَریب
خون درویشان مریز ای محتشم
۴گر نکرده‌ستی به خونم پنجه تیز
ما لِذاکَ الْکَفِّ مَخْضوباً بِدَم؟
۵قَدْ مَلَکْتَ الْقَلبَ مُلْکاً دائماً
خواهی اکنون عدل کن خواهی ستم
۶گر بخوانی ور برانی بنده‌ایم
لا أُبالي؛ إِنْ دَعا لی أَو شَتَم
۷یا قَضیبَ الْبانِ! ما هذا الْوُقوف؟
گر خلاف سرو می‌خواهی، بِچَم
۸عمرها پرهیز می‌کردم ز عشق
ما حَسِبْتُ الْآنَ إِلّا قَدْ هَجَم
۹خَلِّیاني؛ نَحوَ منظوري أَقِفْ
تا چو شمع از سر بسوزم تا قدم
۱۰در ازل رفته‌ست ما را دوستی
لا تَخونوني؛ فَعَهدي ما انْصَرَم
۱۱بَذلُ روحي فیکَ أَمرٌ هَیِّنٌ
خود چه باشد در کف حاتم درم؟!
۱۲بنده‌ام تا زنده‌ام بی زینهار
لَمْ أَزَلْ عَبداً و أَوصالي رِمَم
۱۳شَنْعةُ الْعَذّالِ عِندي لَمْ تُفِدْ
کز ازل بر من کشیدند این رقم
۱۴گر بنالم وقتی از زخمی قدیم
لا تَلوموني؛ فَجُرْحي ما الْتَحَم
۱۵إِنْ تُرِدْ مَحْوَ الْبَرایا، فَانْکَشِفْ
تا وجود خلق ریزی در عدم
۱۶عقل و صبر از من چه می‌جویی که عشق
کُلَّما أَسَّسْتُ بُنیاناً هَدَم
۱۷أَنتَ في قلبي؛ أَ لَمْ تَعْلَمْ بِهِ؟
کز نصیحت‌کن نمی‌بیند اَلَم
۱۸سعدیا جان صرف کن در پای دوست
إنَّ غایاتِ الْأَماني تُغْتَنَم
۱۹
