گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟
خار این بادیه در پرده صد آبله است
۱هر که گردید سبکروح، نماند به زمین
بوی گل را نفس باد صبا راحله است
۲رشته جان سراسیمه مشتاقان است
هر طرف موج سرایی که درین مرحله است
۳نیست در باده کمی میکده عرفان را
این قدر هست که منصور تنک حوصله است
۴می دهد هر جرس از آبله پر خون یاد
چشم خونبار که یارب پی این قافله است؟
۵محنت روی زمین با دل من دارد کار
خار صد بادیه را چشم بر این آبله است
۶نفس آگاه دلان عاجز شیطان نشود
سگ کم از شیر نباشد چو شبان با گله است
۷چون نباشد به سر زلف سخن سوگندش؟
صائب از حلقه به گوشان همین سلسله است
۸
