خط سر زد و تغافل او همچنان به جاست
گل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست
۱ایمن مشو ز خصمی تیغ زبان که شمع
در بوته گداز بود تا زبان به جاست
۲کو سینه‌ای که داغ عزیزان ندیده است؟
اینک هزار لاله درین بوستان به جاست
۳آیینهٔ خانهٔ دل ما بی غبار نیست
چندان که سرمه‌واری ازین خاکدان به جاست
۴عهد شباب رفت و همان مست غفلتیم
شد نوبهار و زحمت خواب گران به جاست
۵جان را ببین کدام به تلخی سپرده‌اند؟
از طوطیان شکر، ز هما استخوان به جاست
۶کج بحث، راستی ز طبیعت برون برد
پهلو تهی نمودن تیر از کمان به جاست
۷صائب زبان کلک سخن آفرین ماست
امروز شعله‌ای که درین دودمان به جاست
۸
