غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۹۰۷ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

از پیر گوشه گیری وسیر از جوان خوش است

از تیر راستی و کجی از کمان خوش است

۱

تغییر رنگ خوش بود از روی شرمگین

در چشم اهل دید بهار و خزان خوش است

۲

جوش گل است در قفس ما تمام سال

ده روز در بهار اگر گلستان خوش است

۳

در موسم خزان چه ثمر حسن خلق را؟

ایام گل ملایمت از باغبان خوش است

۴

طفلان به جوی شیر ز شکر کنند صلح

زاهد ز وصل دوست به باغ جنان خوش است

۵

سرچشمه نشاط جهان رخنه دل است

دل چون شکفته است زمین و زمان خوش است

۶

مگذار نفس را به چراگاه آرزو

کاین بد لجام در ته بار گران خوش است

۷

چندین هزار دام تماشاست در قفس

بلبل همین به دیدن گل ز آشیان خوش است

۸

دانسته است همت این قوم تا کجاست

یوسف به سیم قلب ازین کاروان خوش است

۹

گر دیگران کنند تمنای دوستی

صائب به ترک دشمنی از دوستان خوش است

۱۰

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف احتمالی: خوش استقافیه: ـان۱۰ از ۱۰ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

«خوش است» به واژهٔ پیش از خود چسبیده است؛ ممکن است نشانهٔ جمع یا پسوند دستوری باشد نه ردیفی جدا. تشخیص نهایی با تحلیل ادبیِ انسانی است.

  • پایان مشترک ممکن است فقط یک پسوند دستوری باشد

پایان مصرع‌ها

  1. استاست
  2. شرمگیناست
  3. سالاست
  4. رااست
  5. صلحاست
  6. استاست
  7. آرزواست
  8. قفساست
  9. کجاستاست
  10. دوستیاست

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.