بال پرواز خود آن مردم غافل بستند
که به زنار علایق کمر دل بستند
۱جلوه موج سراب است جهان در نظرش
چشم حق بین کسی را که ز باطل بستند
۲در جنت نگشایند به رویش فردا
بر رخ هرکه درین نشأه در دل بستند
۳شکوه اهل دل از عشق ندارد انجام
چون ننالد جرسی را که به محمل بستند؟
۴نشود پنجه تدبیر عنانگیر قضا
خار و خس کی ره امواج به ساحل بستند؟
۵رو مگردان ز دم تیغ که بسمل شدگان
دام از دیده خود در ره قاتل بستند
۶زود باشد که گشایند دهن را به سؤال
صائب آنان که در فیض به سایل بستند
۷
