تا خیال لب لعل تو مرا در سر بود
جگر سوخته ام خال لب کوثر بود
۱عشرت روی زمین بود سراسر از من
سایه سرو تو روزی که مرا بر سر بود
۲گرچه از حسن گلوسوز شکر دل می برد
سخن تلخ ترا چاشنی دیگر بود
۳سرمه گردید ز شرم تو زبانش در کام
شمع هرچند درین بزم زبان آور بود
۴در تمامی شود آیینه مه زنگ پذیر
بود ایمن ز کلف تا مه نو لاغر بود
۵ساده لوحی به بلای سیه انداخت مرا
زنگ صد پرده به از منت روشنگر بود
۶کاوش عشق به مقصود رسانید مرا
بحر شد قطره آبی که درین گوهر بود
۷عشق بحری است که هرکس ز نفس سوختگان
به کنار آمد ازین بحر گهر، عنبر بود
۸به نظر کار مرا ساخت جوانمردی عشق
ورنه این باده ز یاد از دهن ساغر بود
۹کوه غم گرچه نشد کم ز دل ما صائب
دل بیتاب همان کشتی بی لنگر بود
۱۰
