نشاط عالم فانی ملال می‌آرد
چو لاله دل سیهی رنگ آل می‌آرد
۱مرا ز کاهش ماه تمام، روشن شد
که هر کمالی با خود زوال می‌آرد
۲فریب زینت دنیا مخور ز ساده‌دلی
که گوشوار زرش گوشمال می‌آرد
۳نفس درازی بیجا کمند آفت‌هاست
به گله گرگ سگ هرزه نال می‌آرد
۴اگر عرق، نکند پرده‌داری رویش
که تاب شعشعه آن جمال می‌آرد؟
۵به می شکسته شود گر خمار مخموران
مرا نظارهٔ ساقی به حال می‌آرد
۶کسی که رام کند آهوان وحشی را
ترا به خون جگر در خیال می‌آرد
۷نظر ز لفظ به معنی است موشکافان را
مرا به دام کجا خط و خال می‌آرد؟
۸خیال آن دهن و فکر آن میان صائب
مرا به عالم فکر و خیال می‌آرد
۹
