غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۹۰۹ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

کسان که جانب هم را نگه می دارند

در آفتاب قیامت پناه می دارند

۱

هر آنچه قابل دلبستگی است پاکدلان

به تیغ قطع تعلق نگاه می دارند

۲

گره ز کار گروهی گشاده گردد زود

که چون حباب سر بی کلاه می دارند

۳

جماعتی که ز روز حساب آگاهند

نفس شمرده تر از صبحگاه می دارند

۴

ز نامه سیه خویش نیستم نومید

امید بیش به ابر سیاه می دارند

۵

ز خار وخس گل بی خار می رسد به نسیم

سبکروان چه از غم از خار راه می دارند

۶

بر آن گروه حلال است لاف خودداری

که از جمال تو پاس نگاه می دارند

۷

به هیچ عذر ندارند حاجتی صائب

جماعتی که حجاب از گناه می دارند

۸

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: می دارندقافیه: ـاه۸ از ۸ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • مصرع نخست مطلع در الگو نمی‌گنجد

پایان مصرع‌ها

  1. دارنددارند
  2. پاکدلاندارند
  3. زوددارند
  4. آگاهنددارند
  5. نومیددارند
  6. نسیمدارند
  7. خودداریدارند
  8. صائبدارند

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.