غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۹۲۴ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

چگونه باده عرفان جماعتی نوشند

که باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند

۱

حدیث بیش وکم ومهرذره بدمستی است

ز یک پیاله دو عالم شراب می نوشند

۲

ز ما سلام به دارالسلام دار رسان

که در زمانه ما خلق پنبه در گوشند

۳

حدیث اهل زمین قابل شنیدن نیست

به ذوق حرف که این نه صدف همه گوشند

۴

به شمع موم قناعت کنند از خورشید

جماعتی که چو محراب تنگ آغوشند

۵

خموش باش که چندین هزار شمع اینجا

مکیده اند لب خامشی و مدهوشند

۶

حضور گلشن فردوس آن کسان دارند

که در به روی خوداز کاینات می پوشند

۷

ز رفتن دگران خوشدلی ازین غافل

که موجها همه با یکدگر در آغوشند

۸

چه ساده اندحریفان بی بصر صائب

به آفتاب قیامت نقاب می پوشند

۹

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

قافیه: ـوشند۹ از ۹ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

پایان مصرع‌ها

  1. نوشندومدهوشند
  2. استنوشند
  3. رسانگوشند
  4. نیستگوشند
  5. خورشیدآغوشند
  6. اینجامدهوشند
  7. دارندپوشند
  8. غافلآغوشند
  9. صائبپوشند

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.