مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌اند
در زیر آب تیغ شهادت کشیده‌اند
۱آن‌ها که در بلندی فطرت یگانه‌اند
در شهر خویش تلخی غربت کشیده‌اند
۲مردانه می‌روند چو مجنون به کام شیر
جمعی که چارموجه کثرت کشیده‌اند
۳از بار کوه قاف ندزدند دوش خویش
تا سایلان گرانی منت کشیده‌اند
۴از زهر مرگ تلخ نسازند روی خویش
آن‌ها که جام تلخ نصیحت کشیده‌اند
۵از تاب عارض تو سلامت‌گزیدگان
خود را به آفتاب قیامت کشیده‌اند
۶صائب بهشت نسیه خود نقد کرده‌اند
جمعی که پا به دامن عزلت کشیده‌اند
۷
