جمعی که زیر خاک دل پاک می برند
با خود بهشت را به ته خاک می برند
۱روحی که شد لطیف چو شبنم در این چمن
با صد کمند مهر به افلاک می برند
۲در حشر سر ز روزن جنت بر آورند
آنان که سر به حلقه فتراک می برند
۳جمعی که همچو غنچه کله کج نهاده اند
چون گل ز باغ سینه صد چاک می برند
۴نتوان به نور شرم به جز پیش پای دید
از حسن فیض مردم بیباک می برند
۵هر مال شبهه ای که بود چون حرامیان
دست و دهن به آب کشان پاک می برند
۶صائب مکن ز چرخ شکایت که عارفان
از سیر گلخن آینه پاک می برند
۷
