ابر بهار سینه به گلزار می زند
خون شفق علم ز سر خار می زند
۱زودا که خونچکان شود از خار انتقام
دستی که گل به مرغ گرفتارمی زند
۲در فصل برگریز کند سیر نوبهار
آیینه ای که غوطه به زنگار می زند
۳هر کس صلای باده به زهاد می دهد
آبی به روی صورت دیوار می زند
۴درگلشنی که بال مرا باز کرده اند
شبنم گره به نکهت گلزار می زند
۵عمری است در میان لب وسینه من است
رازی که بوسه بر لب اظهار می زند
۶امروز هر که سنگ ملامت به من می رساند
گو دست خود ببوس که بازار می زند
۷خطی قضا به سینه شهباز می کشد
هر خنده ای که کبک به کهسار می زند
۸آفت کم است میوه شاخ بلند را
منصور خواب خوش به سر دار می زند
۹صائب هلاک زمزمه دلنشین ماست
هر کس که ناخنی به رگ تار می زند
۱۰
