هرکه از داغ نهان عشق سوزد پیکرش
آتش ایمن برون می‌آید از خاکسترش
۱عشق هر کس را نهد بر چهره خال انتخاب
همچو داغ لاله ریزد طشت آتش برسرش
۲تیغ او خوش بی محابا می‌رود در خون ما
حلقه ماتم نگردیده است زلف جوهرش
۳ازهواداران آن شمعم که بتوان هر سحر
همچو برگ گل پر پروانه رُفت از بسترش
۴گر چنین آیینهٔ دل از غبار آید برون
زود خواهد شد ید بیضا کف روشنگرش
۵مستی چشمش به دور خط فزونتر شد، مگر
گَردِ خط بیهوش‌دارو می‌کند در ساغرش ؟
۶نوح اگر کشتی به دریای محبت افکند
در فلاخن می‌نهد باد مخالف لنگرش
۷خواب امن و دولت بیدار، آب و آتشند
شمع می‌لرزد تمامِ شب به زرین افسرش
۸چون دل صائب خورد آب ازتماشای بهشت؟
تلخیِ چینِ جبین موج دارد کوثرش
۹
