غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۷۰۴ صائب

شاعر
صائب
مجموعه
غزلیات
قالب
غزل
وزن
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

مرا که هست به دل کوه آهن از مردم

سبک چگونه توانم گذشتن از مردم

۱

هزار رنگ گل از خار پای خود چینند

جماعتی که نخواهند سوزن از مردم

۲

به چار موجه رد و قبول تن در ده

ترا که نیست میسر گسستن از مردم

۳

تو آن زمان سر عیار پیشگان باشی

که خویش را بتوانی ربودن از مردم

۴

به چشم بسته گل از خار می توان چیدن

به اعتزال توان طرف بستن از مردم

۵

اگرنه تیرگی آرد طمع چرا سایل

چراغ می طلبد روز روشن از مردم

۶

برآورند سر از جیب آسمان صائب

جماعتی که کشیدند دامن از مردم

۷

قافیه و ردیف

نتیجهٔ پیشنهادی

ردیف: از مردمقافیه: ـن۷ از ۷ مصرع قافیه‌دار با این الگو می‌خوانَد

  • پایانِ مشترک فقط یک حرف است

پایان مصرع‌ها

  1. مردممردم
  2. چینندمردم
  3. دهمردم
  4. باشیمردم
  5. چیدنمردم
  6. سایلمردم
  7. صائبمردم

این نتیجه را برنامه با مقایسهٔ نوشتهٔ پایان مصرع‌ها پیشنهاد کرده است؛ وزن و تلفظ بررسی نشده و جایگزین تحلیل عروضی نیست.

دربارهٔ صائب

۹٬۸۷۴ شعر منتشرشده در آرشیو

این شعر در مجموعهٔ غزلیات (۶٬۹۹۵ شعر) قرار دارد.