در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم
در گوش تیغ حلقه جوهر کشیده ایم
۱گر حنظل سپهر به ساغر فشرده اند
ابرو ترش نساخته بر سر کشیده ایم
۲در پرده دل است شب و روز عیش ما
دایم چو غنچه سر به ته پر کشیده ایم
۳شاخ شکوفه ایم، سبیل است سیم ما
چون نوبهار رشته ز گوهر کشیده ایم
۴از داغ لاله نامه ما دل سیه ترست
چون لاله بس که باده احمر کشیده ایم
۵هرگز ز پیش چشم چو مژگان نمی رود
خاری که در ره تو ز پا بر کشیده ایم
۶از نقش بوریای قناعت، که سبز باد!
صائب همیشه صفحه مسطر کشیده ایم
۷
