ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون
که تیر راست جهد صاف از کمان بیرون
۱حضور خانه خود مغتنم شمار که تیر
به زور می رود از خانه کمان بیرون
۲کسی که چشم گشایش ز بستگی دارد
قدم چو در نگذارد ز آستان بیرون
۳به التماسم اگر خضر بخشد آب حیات
عقیق صبر نمی آرم از دهان بیرون
۴ترحم است بر آن غنچه گرفته جبین
که ناشکفته برندش ز گلستان بیرون
۵کسی است عاشق یکرنگ گلستان صائب
که از چمن نرود موسم خزان بیرون
۶
