خرم دل آن کس که ز بستان تو آید
گل در بغل از گشت گلستان تو آید
۱ما با لب تفسیده ره بادیه رفتیم
خوش آنکه ز سرچشمهٔ حیوان تو آید
۲خوش می‌گذری غنچه گشای چمن کیست
این باد که از جنبش دامان تو آید
۳بر مائدهٔ خلد خورانم همه خونم
رشک مگسی کان ز سر خوان تو آید
۴گو ماتم خود دار و به نظاره قدم نه
آنکس که به راه سر میدان تو آید
۵سر لشکر هر فتنه که آید پی جانی
تازان ز ره عرصهٔ جولان تو آید
۶وحشی مرض عشق کشد چاره گران را
بیچاره طبیبی که به درمان تو آید
۷
